Sopa istiyorum çünkü acıya ihtiyacım var.
Ben, ne zamandır bu haldeyim. Nasıl bu karaktere sahip oldum. Daha doğrusu, ne oldu da bu karakter beni ben yaptı. Aşırı düşünceli ve gereğinden fazla empati. Hayır, kendimi övecek değilim. Bu durum içerden çok sıkıntılı. Çok gergin bir zihin yapım var.
Duygularım ve düşüncelerim milyonlarca kemirgene dönüşüp yiyip bitiriyor beni. Başkalarının zihnini 3 saniye meşgul etmeyecek bir mevzu için günlerimi heba edebilirim. Normalden fazla sevinebilir veya üzülebilirim. Süresiz bir süre boyunca düşünmek ve kırk yılda bir harekete geçme cesareti. Tebrikler bana! Benim hangi halim standart içinde acaba?
Orada Olsam Ne Olmasam Ne
Her şeyi ve herkesi oluruna bırakabilmeyi çok isterdim.
Kimsenin benim için veya benim yüzümden herhangi bir fikri, seçimi değişsin istemiyorum. Birini olumsuz anlamda etkileyeceğim diye ödüm kopuyor. O nedenle, olabildiğince sessiz ve etkisiz kalıyorum. Bir etkinlik yapılacaksa, bir yere gidilecekse tamamen çoğunluğa uyar; bir öneri sunamayacak kadar kendimi geride tutarım. Belki, benim katkımla ufak bir değişiklik duruma veya ortama hoşluk katacak. Ama ben ağzımı açmam. Beğenilmeme kaygısı dahi taşımayan bir suskunluk benimki. Nedir bu varken yok gibi davranmak ben çözemedim kendimi. Bu halde, orada olsam ne olmasam ne anlamı var ki.
O’nsuzluğu Düşünce Boğuluyorum
Bu bir BDSM, falaka seans yazısı. Sopa istiyorum çünkü acıdan besleniyorum. Sopaların gölgesinde, çığlığımın yankılandığı duvarların arasındayım. Her defasında, baştan ayağa kendimi sorgularken buluyorum bu tür yazılarda. İç hesaplaşmalarımda kendimde bulduğum bazı yanlarım en az sopalar kadar canımı yakıyor. Ve düşünüyorum… Hayatta olmanın hakkını verebiliyor muyum? Hayatta sonunu düşünmeden ve düpedüz kendim için bir şey yapıyor muyum? Efendim’in kölesi olduğum günden bu yana, evet.
İlk kez, kendim için yaşadığımın farkındayım. İlk kez, sadece kendimi düşünerek bir adım attım ve Efendim’in gözünden/yolundan bir hayatın içinde yaşıyorum. Acısıyla, tatlısıyla, doğal yaşamın içinde her şeyi O’nunla tecrübe ediyorum. Bu muhteşem bir süreç. Sonsuz olsa keşke.
Sopa istiyorum çünkü bu sürecimde bana destek oldu.
Efendim’in kölesi olarak O’nun hayatını da bir şekilde etkiliyorum. Bazen sabrını zorluyor, işini zorlaştırıyor, keşke beni tanımasaydı dediğim durumlara sebep oluyorum. Acilen yok olmam gerekir böyle düşününce. Herkesi etkilemekten korkarken, Efendim’e bunu nasıl yapabiliyorum, bilmiyorum. Biliyor ve işime gelmiyor da olabilir. O’ndan kopamıyorum. O’nsuzluğu düşünce boğuluyorum. Olur da, kölesi olarak devam edemezsem; hizmetçisi olmanın sözünü yıllar önce aldım. Bir şekilde bağım olsun. Nasıl olursa olsun.
Ne Haddime
Efendim ile konuşurken veya bir plan yaparken, aşırı detaylı ve çok sonrasını düşünerek ihtimallerden bahsediyorum. Sonunda, bana bu falaka cezasını yaşatan ve yazısını yazdıran o önemli cümle ortaya çıkıyor. “Benim için düşünme!” Hem, nasıl sizi düşünmem Efendim diyesim geliyor. Amacım elimden geldiğince Efendim adına en iyisi olması. Hem de, haşa Efendim. Sizin canınızı sıkacak bir şey olmasın diye dedim. Tabii, ben kim oluyorum. Ne haddime. Elbette, siz kendiniz için en iyisini bilir ve yaparsanız.
Terbiyesizlik üstüne hadsizlik. Her şey tabii ki Efendim’in emri ve keyfi üzerine olacak. İyi niyetle dahi hareket ediyor olsam da, büyük yanlış yapıyorum. Bir Efendim’in hayatına bakıyorum. Herkes kadar sorunlarla karşılaşıyor. Herkes kadar problemlerle uğraşıyor. Fakat, sonunda çözümsüz kalmıyor. Hayatı, düzen içinde. Disiplin ile hareket ediyor. Sonuca ulaşmadan mücadelesini bırakmıyor. Nihayetinde, tercihleri hep en iyisi. Yolu hep açık ve aydınlık. Ne benim, ne de başkasının O’nu düşünmesine ihtiyacı yok. Bir de, her şeyi bildiğini ve kontrol altında tutabileceğini sanan kendime bakıyorum.
Efendim Sopa İstiyorum Hem De Ağır Sopa
Dört bir yanında sorun, sıkıntı, karmaşa ne istemezsen var. Her şey birbirine düğüm. Domino taşı gibi dağılmaya bahane arayan hayatım. Ele aldığım bir işi veya konuyu çözmem mucize. Efendim çok haklı. Ben kendi hayatıma ve sorunlarıma bakmalıyım.
Her şeyi öyle delice didik didik ediyorum ki, suyunu çıkarıyorum. Düşünmekten ve irdelemekten zamanı yaşanacakları kaçırıyorum. Her ihtimali, o ihtimallerin nelere yol açacağı ya da nelerin önünü kapatacağını düşüne düşüne hiçbir şeyi değiştiremeyip olduğum yerde patinaj yapıp duruyorum.
Efendim insaflı davranıp 100 sopa cezası verdi. Yerde, yüz üstü, ellerim ve ayaklarım bağlıydı. Benim her an sopa yiyecek halde olmam lazım. Çünkü, en mantıklı ve en doğru kararları alabildiğim zamanlar. Yanlışımın farkında oluyorum, pişman oluyorum ve doğruyu algılıyorum.
100 Sopa Kurtarmaz Bir Dahakine
Özellikle bir konudan bahsetmeyi geciktirdiğimde ya da işe yarayacak bir durumu kendi endişelerim yüzünden engellediğimi nihayet Efendim ile konuşup fark ettiğimde yaşadığım hayal kırıklığı, neden olduğum durum ve Efendim’in karşısındaki utanç yok mu! Ah, benim düşünmeyi yasaklanası aklım. Gerektiğinde bülbül gibi öt ve gerisini Efendi’ne bırak. Olacaksa Efendi’nin sayesinde olsun. Olmayacaksa, O’nun emriyle olmasın. Ucuz kahramanlık yapma, a benim salak kafam.
Kendi başına aklın yetmiyorsa, denileni hafızanda tutup uygula. Çok merak ediyorum. Bu konu için tekrar ceza alacak mıyım? 100 sopa kurtarmaz bir dahakine. Kendime notum olsun!
Hayatımı, kaderimi tamamen siz tayin etseniz. Ne düşüneceğime kadar. Bana dahi söz hakkı kalmasa…
“ güzellik ve dehşet,
başına her şeyin gelmesine
izin ver,
sadece gitmeye devam et.
Hiçbir duygu
nihâi değil..”
Rainer Maria Rilke
